Πριν χρόνια 

Θα σας πω κι εγώ μια ιστορία. Τόσες συνομήλικές μου γράφουμε πια. Το αφιερώνω στη Μόνικα μια νέα τραγουδοποιό. Με πιάνει το παράπονο καμιά φορά. Ένα ευγενές παράπονο επιτρέψτε μου.. Και τα ακρόχορδα της ψυχούλας μου συντονίζονται με κάποιες χορδές από εκείνη την άρπα, τη ζωντανή, τη σάρκινη και αιωρούμενη στον αέρα, την άρπα από χίλιες , εκατομμύρια, ψυχούλες που έχουν περάσει από αυτή τη ζωή και ψυχανεμίστηκαν πράγματα που τα πραγματοποίησαν άλλοι , χρόνια , αιώνες μετά από αυτούς.

Όπως ας πούμε η μικρή Άριελ , όπως ας πούμε ο Τζουντ του Τόμας Χάρντι, ευμενή πνεύματα, κυρίως γυναίκες θα έλεγα..

Λοιπόν η ιστορία μου ξεκινά από μια παιδούλα στα χρόνια του ΄70 ευτυχισμένη και όχι, δυσκολεμένη και όχι, που διάβαζε κάποτε το Χιτώνα, το Quo Vadis , και άλλα αργότερα, για τα οποία μπορούμε να πούμε άλλες ιστορίες.

Και εκεί στο quo vadis υπήρχε ένα τέλος με ένα κόκκινο κουβάρι κι έγραφε ο φίλος στο φίλο μετά από τόσες περιπέτειες που είχαν περάσει , στα δύσκολα χρόνια των διωγμών, ότι τώρα ήταν ευτυχισμένος , η γυναίκα του η Λiγεία περίμενε παιδί, και λίγο πιο πέρα από αυτόν που έγραφε,  έπλεκε αυτή κάτι σε κόκκινο νήμα, ένα κουβάρι, μια κόκκινη κλωστή από αυτό,  κυλούσε μέχρι εμένα, κι ένιωθα τη χαρά του χάπι εντ, γαλήνη, πληρότητα.

Και χρόνια μετά θέλησα να το ζήσω αυτό..

Να πιάσω εκείνο το νήμα, να πιαστώ από αυτό , να το τραβήξω σε ένα παρόν που είχε αρκετά πληγωθεί χτυπώντας το κεφάλι σε τοίχους, κι ολοένα να κρύβομαι. Δεν υπήρχε κλωστή να έρθει μέχρι εμένα από τον Τολστόι, που είχαμε μαλώσει κάποτε σχετικά, του είχα πει δεν μου απευθύνεσαι , ούτε ως αναγνώστρια δεν μου απευθύνεσαι, δεν σε νοιάζει αν σε διαβάζω κι εγώ, δεν υπήρχε τίποτα που να ερχόταν από εκεί. Από την Άννα Καρένινα, από τη Μαρία την άσχημη που παντρεύτηκε το νεαρό Ροστόφ, τι όμορφα, από τη Ναστάσια Ροστόβα, τη γοητευτική έφηβο, που παντρεύτηκε τον Πιερ Μπεζούχοφ, και γινόταν πάλι λαμπερή όταν ένα από τα μωρά της ξεπερνούσε μια κρίση γαστρεντερίτιδας, καλά να μη συζητήσουμε από τον Κωνσταντίνο Λέβιν και την Κίτυ. Υπήρχε βέβαια ο Ηλίθιος και η Ναστάσια Φιλίποβνα. Καλά αυτά τα ξέρουμε.. Κι η Αγλαΐα; Σιωπή για την Αγλαΐα.. Πόσα να προφτάσει κανείς στη ζωή του; Τουλάχιστον ο καλός μου Φιοντόροβιτς μιλούσε για τα δικά του. Αλλά ο Τολστόι μιλούσε για τον κόσμο και με πέταγε στον Ντοστογιέφσκι , κι εγώ γραμματέας δεν τόχα.. Οπότε γινόμουν Ναστάσια, Μισκιν, και μια  μια μοναδική φορά , τόσο δα, Αγλαΐα.

Ε, από εκεί και πέρα back to black.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πως είναι να μην έχεις παιδικά όνειρα ευτυχίας , αλλά μια μέρα να κυλήσει αυτό το κόκκινο νήμα , και να σου πει πιάσε με!

Πιάστηκα! Σαν να ήταν σιδερένια δοκός!

Κι έζησα το παραμύθι μου!  

Ξέρω όμως ότι ένα κομμάτι μου συντονίζεται πάντα με κείνες τις ψυχούλες τις ευμενείς, ένα κομμάτι μου είναι ήδη εκεί…

Και τώρα τελευταία φοβάμαι , μήπως γίνομαι αναίσθητη , πετρώνω, και δεν θα με θέλουν ούτε αυτές οι ψυχούλες που χαίρονται όταν η Μόνικα φτιάχνει ένα ωραίο τραγούδι και γεννάει ένα παιδί, και λέω στον Ίκαρο Μπαμπασάκη I` ll put a blame on you , Όμως, κε Μπαμπασάκη,  που μου αντιπρότεινες την Αναίς Νιν, «κατάσκοπο στο σπίτι του Έρωτα», ακριβώς , τουλάχιστον να χτυπούσα την πόρτα του, όπως η Καθριν Χιθκλιφ, να τον έψαχνα όπως η κα Dulloway, αλλά όχι όμως όπως η Αναίς Νιν..!  Δεν άντεχα.. Θα χανόμουν στα σοκκάκια του , όπως η Μεσσαλίνα , και δεν το άντεχα αυτό… Σε χίλια χρόνια θα έβγαινα από εκεί , ποιος ξέρει πως.. Ενδιαφέρον, αλλά δύσκολο για μένα..

Εγώ ήθελα τη Σοφία μου , όπως ο Τολστόι , όχι τη γραμματέα μου , όπως ο Ντοστογιέφσκι. Ταύρος γαρ κε Μπαμπασάκη!

Στα τέλη του εικοστού αιώνα, στη χώρα μου δεν υπήρξε τίποτα να κυλήσει προς τα μένα και να μου πει πιάσε με..

Μόνο στη χώρα του ονείρου, φάε με, πιες με..

Και μόνο το κόκκινο νήμα , και με κοιτούν με παράπονο τα παιδάκια που δεν τα έφερα στον κόσμο γιατί φοβήθηκα, γιατί μπερδεύτηκα, γιατί νόμιζα ότι τα γεννούσα ενώ τα έστελνα στο θάνατο, γιατί ήμουν ένα μπερδεμένο πλάσμα αλλά όχι μόνο . Ήξερα να γεννώ , είχα το πείσμα της γονιμότητας και μπορούσα να βρεθώ στον ουρανό αλλά να μην ξέρω τι να κάνω εκεί, χρειαζόμουν παρέα, φιλία, σύντροφο.

Αν ο Τολστόι λοιπόν πήγαινε στα μπαρ τη δική μου δεκαετία θα έβρισκε μια σύντροφο. Μπορεί να μάλωναν, να χώριζαν, αλλά θα είχαν γεννήσει παιδιά μαζί. Θα είχαν μια γόνιμη ζωή.

Ε, εγώ δεν ήταν το ίδιο.

Και στο κόκκινο νήμα , όσο κράτησε, που το βλέπω τώρα να κυλάει αλλού ψιθυρίζω ευχαριστώ, όσο κράτησε.

Τα βιβλία έχουν δύναμη για τους ονειροπαρμένους κι εγώ από ένα βιβλίο πήρα ένα όνειρο , το έκανα δικό μου, και πάλι καλά… Προς το παρόν δεν έχω δει κανένα μεγάλο δράμα , γιατί οι ονειροπαρμένοι κάνουν κακό καμιά φορά προσπαθώντας να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους.. Αλλά φαίνεται αυτό το χάπι εντ ήταν τόσο απίθανο, ήρθε τόσο από μακριά και βαθιά που ελπίζω να πάνε όλα καλά..

Σε αυτά που πήραν ζωή μέσα από αυτό εύχομαι τα καλύτερα..

Τώρα βέβαια ο Κωνσταντίνος Λέβιν κάνει σχέδια με το δάχτυλό του μιλώντας με την  Κίτυ πάνω στο τραπέζι του μπιλιάρδου, στο περιθώριο του κοσμικού χορού, και πάντα του εύχομαι του καλύτερα του Κωνσταντίνου Λέβιν, ένας ωραίος άντρας, ένα ωραίο ζευγάρι, μια φορά εμένα, ακόμα κι έτσι,  μου βγήκε ο Αλκιβιάδης να μιλά σε μια πόρνη,  σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό, όχι δεν ήταν η Κίτυ εκεί,  Κωνσταντίνε, ήταν μια γυναίκα απλώς , μια άγνωστη γυναίκα.. 

Κι εγώ ως Αλκιβιάδης γυναίκα τι να έκανα ..

Η Μπιοργκ ίσως … αλλά δεν την έχω γνωρίσει..

Νομίζω όμως ότι κι αυτή ακόμα κρύβεται.. Θα το ψάξω .. Και θα σας πω.

Καισαριανή 

Συγκινήθηκα κι έμεινα να κοιτάω κι εγώ τις φωτογραφίες από την πορεία προς την εκτέλεση στην Καισαριανή. Σίγουρα φέρνουν ένα αεράκι από μακρια΄στις ζωές μας. Και το φέρνουν με τη θυσία. Η αποτύπωση μιας πράξης κι ενός ήθους. Και σημερα μίλησα και μοιράστηκα σκέψεις με τους μαθητές στο σχολείο. Πιο πολύ ενημέρωσα. Και θα ήθελα τα παιδιά να μείνουν εκεί. Να πατήσουν για λίγο εκεί. Ίσως κι εμείς θα έπρεπε. Κι όχι να αρχίσουμε αμέσως το κοντό και το μακρύ μας. Μύλος όμως η ενημέρωση στην εποχή μας. Οδοστρωτήρας.

Και επίσης δεν μπορώ να πω πρότυπο προς μίμηση. Στο παιδί μου , στους μαθητές. Δεν ξέρω αν μπορείτε εσείς. Ίσως έχω άδικο. Βεβαίως φοβάμαι. Τέτοιες πράξεις , τέτοια μπλεξίματα. Μπορώ να δείξω ένα ρίγος. Κάπως. Έπειτα θα πρεπε να συζητήσουμε. Ειλικρινά. Και ιστορικά.

Κατά τ άλλα ίσως έχουν δίκιο αυτοί που λένε κάποια μεγάλα λόγια στους ίδιους και στα παιδιά τους κι έπειτα οι ζωές τρέχουν κανονικά. Καινονικότατα. Και με το παραπάνω. Ίσως μια παρακαταθήκη για τα δύσκολα. Δεν ξέρω. Ίσως πάλι ποιος ξέρει ποιος θα τα δει τα δύσκολα, ποιος θα τα αξιολογήσει, ως λόγο αγώνα και θυσίας, με ποιους , μέχρι ποιου σημείου. Απελθέτω το ποτήριον τούτο από το μέλλον των παιδιών μας. Αλλά και πάλι ... Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τη θυσία; Την οφείλει; Θέλουμε δεν θέλουμε;

 

Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή.

Ψάχνω να βρω την "Καρδιά του σκότους" του Κόνραντ .Μπλεγμένο κι αυτό στα δίχτυα της  μισοαπολιθωμένης βιβλιοθήκης μου. Χαμένο ουσιαστικά. Κι αν το έχω δώσει; Σε κάποιο παιδί στο σχολείο; Δεν θυμάμαι. Ο χρόνος τα καταπίνει αυτά στη ζωή μου, την καθημερινότητά μου καλύτερα, για να μη λέμε και υπερβολές.
 
Θέλω να δω αν είναι ιδέα μου ότι ο Κουρτζ εκπροσωπεί μια προσπάθεια να γίνεις το κακό, όταν δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Γιατί εγώ θυμάμαι κυρίως την "Αποκάλυψη τώρα" και όχι τόσο το βιβλίο.. 
Μου φαίνεται λοιπόν ότι αυτό που ήταν θέμα μιας ιστορίας, κάποτε, ενός ήρωα επικής αφήγησης , κατά κάποιον τρόπο, είναι τώρα η πραγματικότητα των περισσότερων από μας. Και κυρίως βρίσκεται σε όλα αυτά τα αναμασήματα και τα φληναφήματα , πλήν όμως ισχυρές τάσεις της εποχής μας, αυτά που ομνύουν υπέρ της αναλγησίας και να βλέπεις βίαιες σκηνές στις ταινίες χωρίς να χαμηλώνεις τα μάτια σου και έτσι μέσα σε όλα πανέτοιμος να ακούς για τους θανάτους στη Χίο, ασκαρδαμυκτί να κοιτάς παιδιά να κλωτσάει το ένα το άλλο πεσμένο χάμω, και με στρατιωτικό χαιρετισμό να είσαι έτοιμος τιμήσεις τους όποιους απωθούν και προστατεύουν την πατρίδα , πήγα να πω, αλλά δεν πρόκειται για πατρίδα , εμάς, αορίστως, γιατί ο καθένας φαντασιώνεται ότι έχει ένα κουτάκι κάπου στην καρδιά του, Αλβανικό, Ινδικό, ό, τι ... και κάποιος θα το προστατεύσει αυτό το κουτάκι μαχαιρώνοντας και χτυπώντας.Ισότητα στη φαντασία. 
Τέλος πάντων αυτή είναι η σκέψη μου. Το είχα δει για πρώτη φορά σε μικρό παιδάκι κάποτε, που ήταν τόσο περήφανο ότι δεν έκλινε τα μάτια στις σκηνές βίας και τρόμου στα θρίλερ, ας πούμε, και τώρα το βλέπω στο κοινωνικό σώμα , ένα μεγάλο αριθμό,όλοι εμείς που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το κακό, γινόμαστε μέρος του, απλά και παστρικά , αλλά όχι λιγότερο από τον Κουρτζ, απλά λιγότερο ποιητικά και καθόλου απελπισμένα, γιατί σε αυτόν υπήρχε κάτι τέτοιο. 
Κι έτσι γεμίσαμε με τις φράσεις για τις ευαισθητούλες και τους ευαισθητούληδες (αριστερούς κυρίως, αλλά όχι μόνο ) και αχταρμάς όλα, όχι μόνο γιατί δεν τους παίρνεις σπίτι σου, αλλά ότι έτσι θα προκόψουμε, είναι ζωτικής σημασίας να γίνονται αυτές οι απωθήσεις, είναι ρεαλισμός, real politik , και αναρωτιέμαι που θα βρεθούμε όλοι εμείς ασκαρδαμυτί στο δικό μας θάνατο μια μέρα, το δοξασμένο του παιδιού μας. κλπ.
Κοινοτοπίες βέβαια.. τα λεν και οι ψυχολόγοι αυτά , αλλά ένας άνθρωπος που κάνει το βήμα , το κάνει σήμερα αθώα και αυτονόητα. Όχι όπως ο Κουρτζ. 

Βοήθειά μας.

 Η τιμή και το χρήμα της ΕΡΤ (ραδιόφωνο) 

«Και ξαναγοράζεις» του 'πε η Ρήνη πικρά «και την αγάπη; Ω, τι έκαμες!» Κι εβάλθηκε να κλαίει.
«Την αγάπη;» ερώτησε αχνίζοντας· «και δεν την έχω;»
«Όχι!» του αποκρίθηκε «όχι! για λίγα χρήματα ήσουνε έτοιμος να με πουλήσεις και χωρίς αυτά δε μ' έπαιρνες· πάει τώρα η αγάπη. Επέταξε το πουλί!»

Θυμίζοντας ένα όμορφο κείμενο που παιδαγωγούσε στην εποχή του και ψυχαγωγούσε. Αυτό θα ήθελα για τη δημόσια τηλεόραση, και το ραδιόφωνο με το οποίο έχω καλύτερη σχέση τα τελευταία χρόνια. 

Ertecho, ertflix, κάποιες σειρές όλα αυτά θετικά. Ακόμα και τα Radio Christmas, Kosmos, άντε και κανα δυο ακόμα δίπλα στη Φωνή της Ελλάδος και τα κλασικά Πρώτο, Δεύτερο , Τρίτο...

Με τη νέα διεύθυνση του Μαίου έχουμε πολλά ραδιόφωνα , τηρουμένων των αντιστοιχιών, σαν τους κόκκους της άμμου. Εκεί προσπαθώντας να τους δουν αυτούς τους κόκκους χάνονται και οι ακροατές. Ειδικά αυτοί που ήδη είχαν κάποια σχέση με το ραδιόφωνο της ΕΡΤ. Εξ ου και ο τίτλος. Ένοιωσα ότι το νέο Ραδιόφωνο αφενός μας θεωρεί δεδομένους, τους παλαιότερους ακροατές,  αφετέρου μας αναβαθμίζει σε elite. Ειδικά τους γκρινιάρηδες. Εμείς , οι παλιοί , δηλαδή, ό, τι ακούγαμε σε σοβαρές ενημερωτικές εκπομπές θα το ακούμε τώρα σε podcast. Όμως νομίζω ότι άλλο η ζωντανή εκπομπή , έστω on demand, κι άλλο το podcast. 

Εν ολίγοις διάχυση, κατακερματισμός , εξειδίκευση. Στόχευση νέου κοινού ή διάλυση; 

Σε συνδυασμό με την καθαρά προεκλογική εικόνα του Πρώτου (τώρα ertnews radio) κλίνω προς τη δεύτερη επιλογή. Και εξηγώ: Πόσοι άραγε νέοι ακροατές και νέοι στην ηλικία θα έρθουν στο ραδιόφωνο να ακούσουν τα νέα hits; Και ο τίτλος ακόμα είναι παλαιϊκός, νομίζω.Πόσοι να ακούσουν τη μουσική του ΄80, ειδικά.. Και αν πάνε σε αυτό το ραδιόφωνο θα τους χάσει η ενημέρωση, πράγμα που μάλλον φαίνεται θετικό προεκλογικά, λίγα λόγια , πολύ μουσική. Γιατί αυτοί περίπου ακούν ραδιόφωνο. Τα 80 s και 90 s.  Οι νέοι δεν έχουν πια τέτοια σχέση με τη μουσική. Και έπειτα ποιοι νέοι. Κατακερματισμένη κοινωνία , κατακερματισμένο ραδιόφωνο, δημόσιο παρακαλώ, πρός άγραν πελατών. Όχι προς ενοποίσηση. Όχι κεντρομόλο. Να δημιουργεί εστίες , να συσπειρώνει, να δημιουργεί συνήθειες , παράδοση. Να συσπειρώνει έστω αυτούς που μπορούν και θέλουν να συσπειρωθούν γύρω από μια εστία. Με την παλιά έννοια. Και όλο και κάποιους θα παρασύρουν.  

Σε συνδυασμό με υποχώρηση της ποιοτικής ενημέρωσης, εκπομπών εμβάθυνσης και επέκτασης , όπως λέμε στο σχολείο, που φεύγει από ώρες αιχμής για την ενημέρωση (Πολυδεύκης Παπαδόπουλος ενδεικτικά), γίνεται podcast, ¨η εξαφανίζεται... (Νατάσα Μπαστέα),  και την αντικατάστασή της από ελαφρότερες εκπομπές,  η διάχυση της επαφής με το δημόσιο ραδιόφωνο κλίνει προς τη διάχυση του κοινού, άρα και τη διάλυση της ενημερωτικής του λειτουργίας, υπέρ μιας πιο άφωνης, άγευστης, και ουσιαστικά διασκεδαστικής. Με την έννοια του διακεδάννυμι (διασκορπίζομαι) και όχι της ψυχαγωγίας (αγωγής ψυχής ) που μας μάθαιναν οι παλιοί. Πολλά λόγια, ζευγάρια εκφωνητών, αρκετά, μια ωραία αρμόσφαιρα , με ολίγον πολιτικό σχολιασμό.. Που είναι οι ενδιαφέροντες και "γεροί" καλεσμένοι; Οι αντιπαραθέσεις ακόμα και στη διαδοχή των εκπομπών;  Όσοι θέλουν τέτοια να πάνε στα podcast ή να πανε αλλού. 

Διότι στις μέρες μας η αριστεία φλερτάρει με την περιθωριοποίηση. 

Επίσης πολλοί παραγωγοί, δημοσιογράφοι, εκφωνητές.Μεγάλος αριθμός.  Για ια να στελεχώσουν όλα αυτά τα υπο - ραδιόφωνα και τις νέες εκπομπές και να καλύψουν αποχωρήσεις και υποχωρήσεις. Ακούω επίσης και τεχνικές αναβαθμίσεις. Επομένως πολλά λεφτά.Ακούγονται και φαίνονται.. 

Τι υπηρετεί αυτό το καυτό χρήμα όμως; Προσπάθησα να αποδώσω την εικόνα μιας πιο ανούσιας, ανέφελης , διασκεδαστικής ενημέρωσης. Λίγο ηθικοπλαστικής , λίγο πικάντικης πολιτικά, όσο πατάει η γάτα. Να περνάει η ώρα. 

Άσχετη ούσα αναζήτησα τις αλλαγές, τους υπεύθυνους. Καθοδηγήθηκα και από άλλους , πιο ηλικιωμένους από μένα, αλλά με το ξυπνητήρι τους ενεργό. Πολύ χρήμα, μου είπαν . Έχει πέσει πολύ χρήμα. 

Διαβάζω λοιπόν ότι το Σεπτέμβριο άλλαξε ο πρόεδρος της ΕΡΤ: Γιάννης Παπαδόπουλος, και το Μαϊο ο Διευθύνων Σύμβουλος: Κωνσταντίνος Παπαβασιλείου. Αμφότεροι παλιοί δημοσιογράφοι, παρουσιαστές, παιδιά της ΕΡΤ. Σπουδαγμένοι.Κάπως.  Μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να έχουν όραμα, στόχους, να σηκώσουν ανάστημα σε κυβερνητικά και άλλα συμφέροντα; Από μόνο του δε λέει κάτι. Αρχή άνδρα δείκνυσι. Αλλά δεν τα δείχνει καλά για μένα , και κάποιους σαν και μένα. Είναι όπως με το ΚΚΕ. Οι συναινέσεις κερδίζονται στην τεχνική αναβάθμιση. Προσλήψεις επίσης. Πέραν τούτου; Τι άλλο να θέλει κανείς. Δεν ξέρω . Εγώ μιλώ ως ακροάτρια. Μιλώ και ως πολίτης. Και λυπούμαι.. Έχουμε φάει χρόνια αφωνίες και κατεστημένες νοοτροπίες, και έλλειψη νεύρου και ζωντάνιας. Μια γενιά έχει πάντα στο νου τι ήταν το Τρίτο επί Χατζηδάκι π.χ. Τι να κάνουμε τώρα. Υπήρξε. 

Παρόλα αυτά (σε αυτόν τον κόσμο του εφικτού) υπήρχαν φωτεινές εξαιρέσεις, υπήρχε αρκετά καλή εικόνα της ενημέρωσης στο ραδιόφωνο σε αυτά τα δύσκολα χρόνια, υπήρχαν και εξαιρετικές στιγμές και εκπομπές. Όποιος ήθελε , είχε το χρόνο και τις αντοχές στη δύσκολη καθημερινότητά μας,  μπορούσε να ενημερωθεί, να σχηματίσει σφαιρική εικόνα για πολλά θέματα, να είναι ένας ενημερωμένος πολίτης. Το ertecho συνέβαλε τα μέγιστα σε αυτό. Υπήρχαν και υπάρχουν εξαιρετικές γυναικείες δημοσιογραφικές παρουσίες επίσης. Πράγματα υψηλόφρονα. Άνθρωποι που υπηρετούν την ενημέρωση με συνέπεια και σοβαρότητα . Με πάθος και επιμονή στη λεπτομέρεια. Διαβασμένοι, ενημερωμένοι. Υπάρχουν ακόμα. Αλλά το ραδιόφωνο αποδυναμώνεται. Ειδικά το ERTNEWS. Μακάρι να κάνω λάθος. 

Πάντως με νοιάζει. Πολλούς πολίτες τους νοιάζει , νομίζω. 

 Αυτά που δεν είπαμε

Αντιγράφω: νεανικά γραπτά  του 1978: 

17 χρονών 

ίσως να κράτησα το ημερολογιο της ελληνικής σιδηρουργίας ΕΠΕ λίγο παραπάνω: 

Για το Lennon και το Σαββόπουλο

Θα κλάψω, θα κλάψω με τα τραγούδια σας 

για να μπορώ στο τέλος να φιλήσω το φονιά σας

Τι είναι πιο γοητευτικό στο Σαββόπουλο

ότι μιλάει ελληνικά 

Σ΄ένα δωμάτιο που το πικάπ ήταν απέναντι από το κρεβάτι είχε δυσκολίες στις στάσεις που έπρεπε αναγκαστικά να πάρει για να διαβάσει με μουσική. Κάποτε έπρεπε να γυρίσει με την πλάτη στο πικάπ και ένοιωθε τον κρουστό ήχο να της διαπερνά τον πρωκτό πράγμα που γινόταν ακριβώς την ώρα που ο Μπολκόνσκι ένοιωθε ντροπή και αηδία για τον εαυτό του και αυτή ήταν έτοιμη να γρατζουνίσει την πλάτη του με νύχια μακρυά και εύθραυστα μέχρι το αίμα να κάνει τα μάτια του βάλτους  και το μυαλό του ένα παλιό ξεχασμένο δαχτυλίδι στο στομάχι των βατράχων. 

 ΗΠΑ 2025

Παρακολουθούμε άπραγοι και αμήχανοι. 

Άνθρωποι απολύονται από Οργανισμούς και το Δημόσιο. Κατά χιλιάδες. 

Δημοσιογράφοι αποκλείονται από την επαφή με τον Πρόεδρο, προπηλακίζονται δημοσίως. Ακούω τις προάλλες την κυβερνητική εκπρόσωπο να λέει σε δημοσιογράφο του CNN που πίεζε με τις ερωτήσεις της ( π.χ. τι παρανομίες έχουν κάνει οι μετανάστες που απελαύνονται, αν υπάρχουν records,  για να πάρει την πολύ ενοχλημένη απάντηση ότι η παρανομία τους είναι ακριβώς ότι είναι παράνομοι, δεν έχουν χαρτιά , δηλαδή) ..  Της ειπώθηκε τουλάχιστον δύο φορές ότι " η συμμετοχή στην ενημέρωση από τον Πρόεδρο είναι προνόμιο, το οποίο πρέπει να σέβεται!" 

Για να μην πω να βλέπω τους Ευρωπαίους ηγέτες να ακούν τον Βανς. 

Και κυρίως να αντέξω τον συγκινητικό σχεδόν ενθουσιασμό μαθητών, συμπολιτών, συναδέλφων για τον Τραμπ! Μάλιστα παρατήρησα ότι είναι και αρκετά προσωπικός. Δηλαδή οποιοδήποτε΄"λάθος", σοκαριστική κίνηση,  περίεργη αντίληψη,  δεν του χρεώνεται , γιατί δεν την έκανε ο ίδιος! 

Αυτό προσέξτε το , γιατί το ξέρει και ο ίδιος ο Τραμπ. Διαβάστε την αντίδρασή του στην ομιλία του Βανς. Πόσο έχει οριοθετήσει μια απόσταση γύρω του, ώστε να μένει στο απυρόβλητο με δυνατότητα χειρισμών σε οποιδήποτε έκβαση. 

Παρακολουθούμε την κυοφορία μιας παγκόσμιας συνείδησης πολιτειότητας, υπηκοότητας, πως να το πω,  και των πρώτων βημάτων χειρισμού της. 

Από το ρεύμα ακριβώς που νίκησε επικαλούμενο την εκδίκηση του τοπικού απέναντι στην παγκοσμιοποίηση. 

Όχι ότι δεν είναι αναγκαίο να γίνει . Είναι. Αλλά δεν αντέχω να βλέπω τη γέννα η οποία δεν πάει πάντα όπως θα ήθελε ο καθένας μας. Θα μας αλέσει πάλι η ιστορία; 

Ένα παιδάκι σήμερα που λατρεύει τον Τραμπ στην Ελλάδα ή στο Ουισκόνσιν δεν ξερει ίσως ότι μπορεί να βρεθεί να πολεμά μέσα στην επιδίωξη ηγεμονίας. Αλλά και να το ξέρει θα το αποδεχτεί.. Με παραμύθια. Όπως πάντα. 

Η μόνη μου ελπίδα είναι ότι ίσως αυτή η ανάληψη ηγεμονίας δεν μπορεί να έρθει από μια χώρα που είναι βαθιά σε παρακμή εκτός του στρατού της , κι αν ... 

Το επιστημονικό της δυναμικό θα στηριχτεί; Ίσως , στην υπηρεσία αυτής της ηγεμονίας. Όμως υπάρχουν προηγούμενα όπου μια παρακμασμένη χώρα επιχειρεί να αναλάβει ηγεμονία μέσα από μια δικτατορία; Με την ψυχολογία της ρεβάνς; 

Χωρίς να έχω τη γνώση που χρειάζεται,  δε νομίζω. 

Και υπάρχουν άλλα περιφερειακά κέντρα που επίσης δε νομίζω να θελήσουν να της μεταδώσουν ζωή. Στην κοινωνία της στην ανάπτυξή της. 

Πολύ πολύ ανήσυχη όμως!