Καισαριανή 

Συγκινήθηκα κι έμεινα να κοιτάω κι εγώ τις φωτογραφίες από την πορεία προς την εκτέλεση στην Καισαριανή. Σίγουρα φέρνουν ένα αεράκι από μακρια΄στις ζωές μας. Και το φέρνουν με τη θυσία. Η αποτύπωση μιας πράξης κι ενός ήθους. Και σημερα μίλησα και μοιράστηκα σκέψεις με τους μαθητές στο σχολείο. Πιο πολύ ενημέρωσα. Και θα ήθελα τα παιδιά να μείνουν εκεί. Να πατήσουν για λίγο εκεί. Ίσως κι εμείς θα έπρεπε. Κι όχι να αρχίσουμε αμέσως το κοντό και το μακρύ μας. Μύλος όμως η ενημέρωση στην εποχή μας. Οδοστρωτήρας.

Και επίσης δεν μπορώ να πω πρότυπο προς μίμηση. Στο παιδί μου , στους μαθητές. Δεν ξέρω αν μπορείτε εσείς. Ίσως έχω άδικο. Βεβαίως φοβάμαι. Τέτοιες πράξεις , τέτοια μπλεξίματα. Μπορώ να δείξω ένα ρίγος. Κάπως. Έπειτα θα πρεπε να συζητήσουμε. Ειλικρινά. Και ιστορικά.

Κατά τ άλλα ίσως έχουν δίκιο αυτοί που λένε κάποια μεγάλα λόγια στους ίδιους και στα παιδιά τους κι έπειτα οι ζωές τρέχουν κανονικά. Καινονικότατα. Και με το παραπάνω. Ίσως μια παρακαταθήκη για τα δύσκολα. Δεν ξέρω. Ίσως πάλι ποιος ξέρει ποιος θα τα δει τα δύσκολα, ποιος θα τα αξιολογήσει, ως λόγο αγώνα και θυσίας, με ποιους , μέχρι ποιου σημείου. Απελθέτω το ποτήριον τούτο από το μέλλον των παιδιών μας. Αλλά και πάλι ... Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τη θυσία; Την οφείλει; Θέλουμε δεν θέλουμε;