Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή.

Ψάχνω να βρω την "Καρδιά του σκότους" του Κόνραντ .Μπλεγμένο κι αυτό στα δίχτυα της ακατάστατης βιβλιοθήκης μου. Χαμένο ουσιαστικά. Κι αν το έχω δώσει; Σε κάποιο παιδί στο σχολείο; Δεν θυμάμαι. Ο χρόνος τα καταπίνει αυτά στη ζωή μου.. Την καθημερινότητά μου. Να μη λέμε και υπερβολές.

 

Θέλω να δω αν είναι ιδέα μου ότι ο Κουρτζ εκπροσωπεί μια προσπάθεια να γίνεις το κακό, όταν δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Γιατί εγώ θυμάμαι κυρίως την "Αποκάλυψη τώρα" και όχι τόσο το βιβλίο.. 

Μου φαίνεται λοιπόν ότι αυτό που ήταν θέμα μιας ιστορίας, κάποτε, ενός ήρωα επικής αφήγησης , κατά κάποιον τρόπο, είναι τώρα η πραγματικότητα των περισσότερων από μας. Και κυρίως βρίσκεται σε όλα αυτά τα αναμασήματα και τα φληναφήματα , πλήν όμως ισχυρές τάσεις της εποχής μας, αυτά που ομνύουν υπέρ της αναλγησίας και να βλέπεις βίαιες σκηνές στις ταινίες χωρίς να χαμηλώνεις τα μάτια σου και μέσα σε όλα πανέτοιμος να ακούς για τους θανάτους στη Χίο, ασκαρδαμυκτί να κοιτάς παιδιά να κλωτσάει το ένα το άλλο πεσμένο χάμω, και με στρατιωτικό χαιρετισμό να είσαι έτοιμος τιμήσεις τους όποιους απωθούν και προστατεύουν την πατρίδα , πήγα να πω, αλλά δεν πρόκειται για πατρίδα , εμάς, αορίστως, γιατί ο καθένας φαντασιώνεται ότι έχει ένα κουτάκι κάπου στην καρδιά του, Αλβανικό, Ινδικό, ό, τι ... και κάποιος θα το προστατεύσει αυτό το κουτάκι μαχαιρώνοντας και χτυπώντας.Ισότητα στη φαντασία. 

Τέλος πάντων αυτή είναι η σκέψη μου. Το είχα δει για πρώτη φορά σε μικρό παιδάκι κάποτε, που ήταν τόσο περήφανο ότι δεν έκλινε τα μάτια στις σκηνές βίας και τρόμου στα θρίλερ, ας πούμε, και τώρα το βλέπω στο κοινωνικό σώμα , ένα μεγάλο αριθμό,όλοι εμείς που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το κακό, γινόμαστε μέρος του, απλά και παστρικά , αλλά όχι λιγότερο από τον Κουρτζ, απλά λιγότερο ποιητικά και καθόλου απελπισμένα γιατί σε αυτόν υπήρχε κάτι τέτοιο. 

Κι έτσι γεμίσαμε με τις φράσεις για τις ευαισθητούλες και τους ευαισθητούληδες (αριστερούς κυρίως, αλλά όχι μόνο ) και αχταρμάς όλα όχι μόνο γιατί δεν τους παίρνεις σπίτι σου αλλά ότι έτσι θα προκόψουμε, είναι ζωτικής σημασίας, είναι ρεαλισμός, real politik , και αναρωτιέμαι που θα βρεθούμε όλοι εμείς ασκαρδαμυτί στο δικό μας θάνατο μια μέρα, το δοαξασμένο του παιδιού μας. κλπ.

Κοινοτοπίες βέβαια.. τα λεν και οι ψυχολόγοι αυτά , αλλά ένας άνθρωπος που κάνει το βήμα , το κάνει σήμερα αθώα και αυτονόητα. Όχι όπως ο Κουρτζ. Βοήθειά μας.