Καισαριανή 

Συγκινήθηκα κι έμεινα να κοιτάω κι εγώ τις φωτογραφίες από την πορεία προς την εκτέλεση στην Καισαριανή. Σίγουρα φέρνουν ένα αεράκι από μακρια΄στις ζωές μας. Και το φέρνουν με τη θυσία. Η αποτύπωση μιας πράξης κι ενός ήθους. Και σημερα μίλησα και μοιράστηκα σκέψεις με τους μαθητές στο σχολείο. Πιο πολύ ενημέρωσα. Και θα ήθελα τα παιδιά να μείνουν εκεί. Να πατήσουν για λίγο εκεί. Ίσως κι εμείς θα έπρεπε. Κι όχι να αρχίσουμε αμέσως το κοντό και το μακρύ μας. Μύλος όμως η ενημέρωση στην εποχή μας. Οδοστρωτήρας.

Και επίσης δεν μπορώ να πω πρότυπο προς μίμηση. Στο παιδί μου , στους μαθητές. Δεν ξέρω αν μπορείτε εσείς. Ίσως έχω άδικο. Βεβαίως φοβάμαι. Τέτοιες πράξεις , τέτοια μπλεξίματα. Μπορώ να δείξω ένα ρίγος. Κάπως. Έπειτα θα πρεπε να συζητήσουμε. Ειλικρινά. Και ιστορικά.

Κατά τ άλλα ίσως έχουν δίκιο αυτοί που λένε κάποια μεγάλα λόγια στους ίδιους και στα παιδιά τους κι έπειτα οι ζωές τρέχουν κανονικά. Καινονικότατα. Και με το παραπάνω. Ίσως μια παρακαταθήκη για τα δύσκολα. Δεν ξέρω. Ίσως πάλι ποιος ξέρει ποιος θα τα δει τα δύσκολα, ποιος θα τα αξιολογήσει, ως λόγο αγώνα και θυσίας, με ποιους , μέχρι ποιου σημείου. Απελθέτω το ποτήριον τούτο από το μέλλον των παιδιών μας. Αλλά και πάλι ... Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τη θυσία; Την οφείλει; Θέλουμε δεν θέλουμε;

 

Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή.

Ψάχνω να βρω την "Καρδιά του σκότους" του Κόνραντ .Μπλεγμένο κι αυτό στα δίχτυα της  μισοαπολιθωμένης βιβλιοθήκης μου. Χαμένο ουσιαστικά. Κι αν το έχω δώσει; Σε κάποιο παιδί στο σχολείο; Δεν θυμάμαι. Ο χρόνος τα καταπίνει αυτά στη ζωή μου, την καθημερινότητά μου καλύτερα, για να μη λέμε και υπερβολές.
 
Θέλω να δω αν είναι ιδέα μου ότι ο Κουρτζ εκπροσωπεί μια προσπάθεια να γίνεις το κακό, όταν δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Γιατί εγώ θυμάμαι κυρίως την "Αποκάλυψη τώρα" και όχι τόσο το βιβλίο.. 
Μου φαίνεται λοιπόν ότι αυτό που ήταν θέμα μιας ιστορίας, κάποτε, ενός ήρωα επικής αφήγησης , κατά κάποιον τρόπο, είναι τώρα η πραγματικότητα των περισσότερων από μας. Και κυρίως βρίσκεται σε όλα αυτά τα αναμασήματα και τα φληναφήματα , πλήν όμως ισχυρές τάσεις της εποχής μας, αυτά που ομνύουν υπέρ της αναλγησίας και να βλέπεις βίαιες σκηνές στις ταινίες χωρίς να χαμηλώνεις τα μάτια σου και έτσι μέσα σε όλα πανέτοιμος να ακούς για τους θανάτους στη Χίο, ασκαρδαμυκτί να κοιτάς παιδιά να κλωτσάει το ένα το άλλο πεσμένο χάμω, και με στρατιωτικό χαιρετισμό να είσαι έτοιμος τιμήσεις τους όποιους απωθούν και προστατεύουν την πατρίδα , πήγα να πω, αλλά δεν πρόκειται για πατρίδα , εμάς, αορίστως, γιατί ο καθένας φαντασιώνεται ότι έχει ένα κουτάκι κάπου στην καρδιά του, Αλβανικό, Ινδικό, ό, τι ... και κάποιος θα το προστατεύσει αυτό το κουτάκι μαχαιρώνοντας και χτυπώντας.Ισότητα στη φαντασία. 
Τέλος πάντων αυτή είναι η σκέψη μου. Το είχα δει για πρώτη φορά σε μικρό παιδάκι κάποτε, που ήταν τόσο περήφανο ότι δεν έκλινε τα μάτια στις σκηνές βίας και τρόμου στα θρίλερ, ας πούμε, και τώρα το βλέπω στο κοινωνικό σώμα , ένα μεγάλο αριθμό,όλοι εμείς που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το κακό, γινόμαστε μέρος του, απλά και παστρικά , αλλά όχι λιγότερο από τον Κουρτζ, απλά λιγότερο ποιητικά και καθόλου απελπισμένα, γιατί σε αυτόν υπήρχε κάτι τέτοιο. 
Κι έτσι γεμίσαμε με τις φράσεις για τις ευαισθητούλες και τους ευαισθητούληδες (αριστερούς κυρίως, αλλά όχι μόνο ) και αχταρμάς όλα, όχι μόνο γιατί δεν τους παίρνεις σπίτι σου, αλλά ότι έτσι θα προκόψουμε, είναι ζωτικής σημασίας να γίνονται αυτές οι απωθήσεις, είναι ρεαλισμός, real politik , και αναρωτιέμαι που θα βρεθούμε όλοι εμείς ασκαρδαμυτί στο δικό μας θάνατο μια μέρα, το δοξασμένο του παιδιού μας. κλπ.
Κοινοτοπίες βέβαια.. τα λεν και οι ψυχολόγοι αυτά , αλλά ένας άνθρωπος που κάνει το βήμα , το κάνει σήμερα αθώα και αυτονόητα. Όχι όπως ο Κουρτζ. 

Βοήθειά μας.